Gambia school

In dit straatarme West Afrikaanse land is naar school gaan niet vanzelfsprekend. Het kost ongeveer 50 euro per kind per jaar, maar niet iedereen heeft werk. Diegene die wel werkt, verdient gemiddeld 60 euro per maand. De sociale structuur in Gambia bestaat uit compounds waar hele families samenwonen. De werkenden geven al hun geld af aan familieleden die niet werken in hun compound. Als de familie om geld vraagt, mag dit ook niet worden geweigerd. Voor de kinderen die wel naar school kunnen, zijn niet genoeg scholen of leraren. Vaak gaan kinderen of 's ochtends of 's middags naar school, zodat toch alle kinderen de kans krijgen om te leren lezen en schrijven. Deze school had in ieder geval tafels en stoelen, vaak is dat niet het geval. Aan pennen, potloden, schoolboeken en schoon drinkwater is een chronisch tekort. Kinderen die naar school gaan eten een maaltijd op school. Vaak is dat hun enige maaltijd op een dag. Ze zijn uiterst beleefd en vriendelijk, tenzij ze buiten spelen en er dan een blanke voorbij komt rijden. Dan kunnen ze rennen op olympisch niveau om een snoepje te bemachtigen. Het viel ons op dat er veel kleintjes op school waren en maar weinig oudere kinderen. Door de hoge kindersterfte is de kans dat een kind groep 7 bereikt ongeveer 50%. Middelbaar onderwijs is nog veel moeilijker en moet meestal door het kind zelf worden betaald. Deze jonge mensen zijn dan ook bereid alles te doen om dat geld bij elkaar te krijgen. Ze sprokkelen hout in het bos en verkopen het langs de weg, ze gaan vissen op open zee terwijl ze niet kunnen zwemmen. Het was hartverscheurend en hartverwarmend tegelijkertijd om dit alles te zien. Wij hadden graag nog koffers vol met spullen meegenomen.